Uwielbiam śpiewać- uwielbiam to, kocham to, to jest moja pasja. Lubię też angielski, więc anglojęzyczne piosenki są dla mnie jak najbardziej wskazane. Lubię Adele, która od niedawna jest na polskim rynku poważaną artystką, a już zabłysnęła swoim idealnym, lekko chrypliwym głosem. Śpiewam gdy wyłącznie mogę- w szkole, ponieważ chodzę na szkolny chór; w domu, pod prysznicem; w każdej wolnej chwili, tak jak mówiłam uprzednio tylko i tylko dlatego, że uwielbiam to, ponieważ nie wiąże z tym swoje przyszłości. Owszem byłoby to przyjemne, ale ja bardzo się stresuję przed występami publicznymi, nie tylko wokalnymi, ale każdymi- zwyczajnie wszyscy obserwujący właściwie każdy mój ruch są dla mnie w jaki sposób drapieżcy czyhający jedynie na to, ażeby jakoś mnie skomentować, żeby mi dopiec, żebym poczuła się źle.

Dlatego tez śpiewam i piszę własne piosenki w domu, a śpiewam w chórze ( nie śpiewam partii solowych)jedynie i jedynie dlatego publicznie, ponieważ nie słychać indywidualnie mojego głosu- nie stresuje się wówczas tak bardzo, słychać mnie, niemniej jednak nie jestem zasadniczą atrakcją rozwścieczonego tłumu- jestem częścią całości. Uwielbiam artystyczne zajęcia dlatego również chodzę na kółko teatralne w szkole i pisze własne wiersze. Wiem to dziwne w dziej szych czasach, zajmować się poezją, gdy sporo osób jej szczerze unika i nie rozumie, niemniej jednak dla mnie jest to uwolnienie duszy i stresu dnia normalnego i tak jak wcześniej, robię to, ponieważ lubię to. I nie istotne jak jest mi źle, w jaki sposób sytuacja mnie przygniata i jak czuję się pusta i odosobniona, bez wyrazu i bez siły, muzyka, śpiew i poezja za każdym razem mi pomagają. Uwielbiam piosenki z wyrazistą puentą, z mocnym prawdziwym treścią. Uwielbiam śpiewać o jakimś przesłaniu, czuć siłę, gdy przekazuje jakiś sens. Kiedy wiem o czym mówię i znam wartość osobistych przekonań. To teraz to daje mi siłę aby stawiać czoła coraz to nowym wyzwaniom, by nie poddawać się na półmetku, ażeby brnąć dalej.

Kocham wszystkie sporty! Uwielbiam to uczucie, gdy wygrywam z jakimś rywalem, lubię ból mięśni po udanym treningu, intensywne zakwasy, a po nich relaksujący masaż. Uwielbiam atmosferę na boisku, ma stadionie i na trybunach- to gdy kibicie Cię dopingują, wierzą w Ciebie, wolą wygranej identycznie jak ty, dają Inni ludzie siłę, byś się nie poddawał. Lubię to, gdy wiem, że proste krzyki i słowa mogą dać mi niewyobrażalną siłę. Kiedy jestem zmęczona i słaba wstaję, otrzepuję się z kurzu, nie zważam na swoje rany, zranienia- biegnę dalej, jakby od wygrania meczu zależało moje życie. Ten dreszczyk wrażeń, gdy przegrywamy jednym punktem na trzydzieści sekund przed końcem- kiedy posiadamy szanse, niemniej jednak nie wiadomo czy nam się uda i jedynie nasza determinacja może pomóc nam wygrać. Uwielbiam również przegrywać. Przegrana uczy mnie pokory do życia, wiem, że nie jestem cudotwórcą i nie za każdym razem się udaję, wówczas najlepiej pragnę się doskonalić, wtedy mam najwięcej siły do intensywnego treningu. To wówczas właśnie pojawia się we mnie ta siła- zapominam o wszystkim- kolejny mecz jest dla mnie nową kartą, nowym wyzwaniem, do którego musze się godnie przygotować! Zapewne zastanawiacie się co mnie tak nakręca, co sprawia, że lubię to, co robię i jaki jest mój ulubiony sport. Otóż jest nim piłka ręczna. Zastanawiacie się pewnie, dlaczego zwykła dziewczyna ubóstwia tak brutalny sport. Odpowiedź jest w pytaniu- ponieważ ten sport jest brutalny. Można się wyżyć. Można mieć świadomość tego, że rodzina- twoja drużyna są z tobą. To obecnie w tym sporcie najważniejsza jest współpraca. Jeżeli jeden obrońca nie pomoże drugiemu, nie posunie się w jego stronę to zawodnik przedrze się przez obronę i cała drużyna dostanie po dupie, bo całkiem prawdopodobne, że wpadnie bramka. Zatem zawodnicy muszą sobie pomagać, niemniej jednak też wykazywać indywidualność. TO teraz umiejętność doskonałego balansu.

Przeczytaj więcej: wasze-opinie.co.pl.